مرگم گرفته است

                       محبوس و بی صدا

                                            از تخت خواب شعرهای تکراری

          تا کنار غارهای بی نام و نشان

مرگم گرفته است

                     چون اشتیاق دخترکان لاک بدست

                                             در بلندترین خانه ها

                                                    با تکان های تکراری

           تا آغوش گرم آتش و گوشتهای خام

           تا ازدحام خرسها وخفاشها

                                              مرگم گرفته است

           تا لحظه ی دو نفر

                             عریان و ژولیده

          تا اختراع نخستین ِ بوسه ها

                                              از تو

                                       حتی تو

                                                                  آری تو

مرگم گرفته است